Mamy następujący intelektualny problem do rozwiązania. Trzeba pogodzić dwa zjawiska:

a) Społeczeństwa umierają wtedy, gdy niszczone są prawa własności jednostek. Prawo własności jest moim zdaniem prawem pierwotnym, naturalnym. Moje dwuletnie dziecko, jako jedną z pierwszych rzeczy, nauczyło się określać i rozumieć stwierdzenia: co jest moje/co jest nie moje, czyli czyj jest dany przedmiot. Oczywiście koncentruje się na przedmiotach swoich, ale też respektuje informację, że przedmiot jest mamy/taty. Dla niej świat dzieli się na to co jest “ja”, oraz to co jest “nie ja” . Najbardziej “ja” jest ona sama, jej ciało, głowa, nogi, ręce, ale sfera “ja” rozciąga się na ulubione zabawki, a także przedmioty, które może zużyć, takie jak czekoladki. Jeśli czekoladka jest “nie ja” to nie można jej jeść. Innymi słowy, już dwulatek w naturalny sposób rozumuje na zasadzie praw autorskich/własności.

b) Społeczeństwa umierają wtedy, gdy niszczony jest rozwój kultury i swoboda kopiowania informacji. Dla mojego dwuletniego dziecka, jedną z kolejnych naturalnych rzeczy jest kopiowanie i przetwarzanie wszelkich wypowiedzi rodziców, wierszyków, bajek i wyliczanek. Kopiując informacje uczy się mówić, rozumieć, kontrolować własne zachowanie, przewidywać i bawić się. Gdyby musiała płacić mi za każde słowo, które ode mnie “kopiuje”, nigdy nie nauczyłaby się mówić. Oczywiście nie kopiuje moich słów perfekcyjnie, zmienia je i modyfikuje, dopasowując je do własnej struktury wiedzy. Innymi słowy, nawet dwulatek w naturalny sposób dokonuje kulturowych remiksów.

W tej chwili mamy sytuację dramatycznie patologiczną, gdyż prawa, które jak sądzę są naturalne dla każdego z nas, są ignorowane zarówno przez jedną, jak i przez drugą stronę konfliktu. Tymczasowe rozwiązanie opierające się na “dozwolonym użytkowaniu”, czyli mnożeniu wyjątków i wyjątków od wyjątków, które określają czy i kiedy wolno coś kopiować, a kiedy nie, tworzy  niezrozumiałą paplaninę biurokratyczną, której prawie nikt nie przestrzega. Prawa zbyt złożone nie działają i tyle. Ośmielę się stwierdzić, że ten kto znajdzie dobre rozwiązanie uratuje kulturę.

Tutaj dobra ilustracja problemu.